daas.reismee.nl

Wandeling Panhou

Ohhhhhh, het is hier ook altijd wat met die bedden; het ene moment slaap je op een plank en het volgende moment heb je een matras van traagschuim, je gaat erop liggen en zakt vervolgens een meter weg in het matras. Maar niet klagen, dit is een welkome verrassing deze vakantie! (alleen jammer dat de kussens knoerhard zijn.....)

Als we gaan ontbijten, loopt iedereen van het personeel te bedienen in een dikke winterjas. Nu valt het wel mee, maar 's avonds is het hier te fris om in korte mouwen rond te lopen. In de bar en het restaurant hebben ze zelfs een open haard staan die dan lekker opgestookt wordt. Zodra we de eerste hap van ons brood nemen, staat de gids ineens voor onze neus en neemt voor de zoveelste keer de dag met ons door. Hierna loopt hij naar een andere tafel en gaat daar op zijn gemak een praatje maken terwijl die mensen zitten te eten; dit bedoelen we nou, had hier even mee gewacht totdat we uitgegeten waren. 

Hij gaat ook mee met de wandeling die we vandaag gaan maken, achteraf snappen we dat wel, want de lokale gids spreekt geen woord Engels, dus kan Thong het vertalen voor ons. Zodra we willen vertrekken gaat het een beetje regenen, dus er worden nog snel wat paraplu's ingepakt, want aan de lucht te zien, gaat er nog wel meer vallen. We lopen niet snel, de gids houdt zo'n tempo aan dat we nog net niet omvallen. We vinden het niet erg, we moeten bergop en het is niet al te warm, dus voor ons prima te doen. We lopen een mooie route door de bergen hier vlak achter het resort en drinken onderweg nog een glaasje overheerlijke thee (Dave wil graag het recept weten) bij de gids en zijn moeder thuis. 

Na de wandeling moet er gegeten worden; het is hier echt verschrikkelijk, vanmorgen broodjes in overvloed en nu komt er weer een complete warme maaltijd op tafel! We durven niet te veel te eten, wetende dat de tafel vanavond weer vol zal staan met allerlei lekkere dingen. We hebben trouwens nog nooit zoveel dingen gegeten, waarvan we niet eens weten wat het is en niemand die het ons uit kan leggen, omdat er gewoon geen Engels woord voor is. (maar het smaakt prima!)

Vanmiddag gaan we samen nog een rondje in de buurt lopen, we gaan nu maar eens links in plaats van rechts het resort af. We komen al snel een groepje mensen tegen uit een bergdorp hier in de buurt, dat bezig is met de rijst te oogsten. Er zitten een paar mooie figuren tussen, sommigen in traditionele kleding, die we graag op de foto zouden willen hebben, maar ze kijken allemaal zo nors dat we niet eens duidelijk durven te maken dat we een foto willen maken, dus lopen we door. Een eind verder nog zo'n mooi portret, een oud omaatje wat in de tuin bezig is. Ik maak haar duidelijk of het goed is dat we een foto maken, maar oma weigert, ze heeft teveel rimpels maakt zij ons dan weer op haar beurt duidelijk. Prima, dat moeten we dan ook maar respecteren.

We lopen weer terug langs het groepje wat met de rijst aan de gang is; ze hebben net pauze en zitten allemaal bij elkaar. We gaan er een poosje bij staan en durven dan toch de stoute schoenen aan te trekken.......en ja hoor, ze willen wel op de foto! Al snel staan we tussen hen in midden op het rijstveld en sommigen poseren zelfs voor ons en zijn nieuwsgierig naar de foto's die we hebben gemaakt. In het volgende dorp zit een volgend slachtoffer, weer een oud vrouwtje dat bezig is thee uit te zoeken. We brengen onze tactiek in actie, eerst een beetje kijken wat ze aan het doen is, dan dichterbij kruipen en daarna het fototoestel omhoog houden,  maar deze keer werkt het niet, het vrouwtje rent hard lachend de straat over richting huis en laat zich niet meer zien. We krijgen zo langzamerhand de indruk dat de oudere generatie niet zo graag op de foto wil. Maar Dave is al snel weer de pineut, een man spreekt hem aan en begint een heel verhaal in het Vietnamees. Al snel komt zijn telefoon erbij en hij heeft een heel riedeltje in het Engels erop staan.....how are you? What is your name? Het hele alfabet komt aan bod. Hij nodigt ons zelfs uit om iets te komen drinken bij hem, maar dat slaan we maar af, want we hebben het idee dat we niet zomaar weg zijn als we op zijn uitnodiging ingaan.

Aan het eind van de middag gaan we nog even langs de bar, we nemen wat te drinken, krijgen er een hapje bij (met vissaus erover heen) en het vuurtje wordt opgestookt. Nu wachten wat er vanavond weer op het menu staat. We zitten er in ieder geval warmpjes bij........

Reacties

Reacties

appie

nou zo te lezen heb je het nog niet zo slecht getroffen met het eten!! valt me mee zeg! ik dacht nou dat wordt misschien veel vis of bergcavia hahahahahahah

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!